Gölgesinde avunduğum son ağacım kurudu
rüzgarların ıslığı yalnızlığı besteler
sensizliğin yıkandığı karanlığın kuytusu
karaltılarda sular,dile gelir muzdarip
kuğular kanat açar denizlerin ufkuna
büyülü yalnızlığımı, alıp götürür
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta