Zamanla anlıyor, İnsan
Kimi içten pazarlıklı, kimi dıştan
Yanıldım ne yazık, benim dediklerimden
Oyunlar, zamanla çıkıyor, İnsandan
Ya karnı doyunca ya kanı bitlenince
Zamanla anlıyorsun
Ummadığın taş, baş yarıyor
Umduğundan, kırılıyor kanadın
Dayanma, güvenme kimseye,
Ya kaçıyor ya ölüyor
Zamanla anlıyorsun tek dost, Yaratan
Beyinlerden, Yaratan ile bağlıyız
Habersiz, yaprak bile düşmüyorsa
Görüp öğrenmemizi, istiyor
Bülbül olsam, şakırım, kalem olsam yazarım
Mürekkebim denizler
Yaratanın güzelliklerini anlatmaya
Ne denizler, yeter, ne kalemler
Onunla olmak ne büyük mutluluk
İnsana güvenen, yolda kalıyor.
Kayıt Tarihi : 15.1.2026 16:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!