Bu kahreden sensizlik ufukta hiç mi ışık bırakmamış
Sardığım yolladığım sevdalar yerine ulaşmamış
Darılmış kelimeler gönüle bir sessizlik uğruna
Anladım kı o beni hiç mi hiç anlamamış
Bir başladım yaşamın ta ucundan anlatmaya
Hatıralarım gizliydi göstermediğim düşlerim
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta