Bil İstedim Şiiri - Gülay Özdemir

Seni değil, kendimi yazdım
vakitli vakitsiz zamanlarda.
Uyan da bak yıldızlara,
hangi yıldız doğdu gülüşüne, bil istedim.

Evrende bir sen değilsin ki,
Samanyolu sana adansın.
Işık herkese düşer biraz,
kendini merkez sanma, bil istedim.

Kalbimin bir patikasında
papatyalar açmıştı sessizce.
Yapraklarına sorulurdu sevgiler,
seviyor mu, sevmiyor mu, bil istedim.

Şimdi o sevgilerin üstüne kar yağıyor,
yanarken seven yürekler buz tutuyor.
Üşümek ne ki bu hâlde,
ateş bile yoruluyor, bil istedim.

Gökyüzüne yazılmış çığlıklar
kuş kanadı kadar soğuk artık.
Balıklar bile solungaçlarını
bu yüzden alıp veriyor, bil istedim.

Dağlarda ceylan yavrusuna
neden titrer sanırsın?
Sevgidendir o ürperti,
sen sandığın gibi değil, bil istedim.

Sevginin sırrına varan sen değilsin,
cümle canlının dilidir bu.
Gözyaşı inmişse sevgilerin üstüne,
her damla şahitliktir, bil istedim.

Yağmurlar sırdaşımsa eğer,
aşk bir yudumda açıyorsa içimde.
Nazlı yarin nazı olsa ne olur,
sevgi varken her şey susar, bil istedim.
13.01.2026
~ Gülay Özdemir ~