Bıdık ve ben Şiiri - Erdem Bağcı

ruhumun serseri mayını gibi....
dolaştığı.....
kalbinin yapayalnız olduğu....
bazen dargın bazen barışık....
bazense vedalaştığı....
o bedbaht olduğum zamanlardı....
bıdık ile mınık la tanışmam....

yaşına girmemiş bir yavru ananın....
dört yavrusundan ikisi.....
taşınıp giden kamumun kedisi....
severdim gidip geldikçe.....
belli ki bu yüzden tercih etti beni...
topladı pılıyı pırtıyı
aldı yanına dört yavruyu....
bize doğru kırdı dümeni....
biraz sevgiden biraz çaresiz....
baktım bir ana ve dört yavruya....
misafir kabul ettik avluya....

bir ay oldu olmadı alıştık....
yavruların hepsi güzel mi güzel....
lakin biri var ki sanki özel....
koydum kafaya onu sahiplenecem...
bir yatak da ona serecem.....
yalnızım o günlerde çok yalnız....
işyerinde kalıyorum zamanlı zamansız....
arkadaş olur yaren olur....
sofraya bir kap daha konur....
dedim demesine de emme....
vermedi müezza hanım...
anlamış olacak ki....
evin tek erkeğini ben alacam....
vermedi şırfıntı küstü o akşam....

sabah uyandım şafakla....
iki yavru kalmış avluda ki yatakta....
ne ana var ne gardaş....
bizim iki yavruyu almış bir telaş....
sokuldum yanlarına...
korkup sindiler....
çok geçmedi korkuyu yendiler....

mınık uysal sesiz sakin terbiyeli....
bıdık tam bir baş belası kaçık deli....
hopluyor zıplıyor ısırıyor....
hem kardeşini hem beni....
her gün kalkıyorum şafakla....
süt veriyorum bir tabakla....
doyar doymaz karınları....
oyun istiyor canları...
saatlerce bıkıp usanmadan...
yaprak kaydırıyorum rampadan....
bazen kartonla paspasla....
oynuyorlar süt içtikleri tasla....

çok geçmedi bir bütün olduk....
avluda parkur kurduk...
vişne ağacı tırmanış.....
merdivenler zıplayış....
ve gülerin arasından geçip.....
iğde ağacına çıkıp atlayış....
karton kutulardan saklanma yeri...
küçük delikler