Tahakküm eden zat-ı alime bir ab-ı hayatmıdır
Yoksa ölümmüdür zuhur eden a'mal-i bedenime
Kaf dağı gibi dikilip durur en derinden
Efşan eder senin bir bakışın nefsime
Her şey adem-i yeksan olup gider dünyay-ı faniden
Tek baki o gözlerin mavisi kalır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta