Beyazsu Şiiri - Mehmet Ata Günal

Kalker kayalardan beslenir,
Midyat’ın güneyinden süzülür,
Nusaybin’in kuzeyine varır Beyazsu.

Soğuk ve berrak,
Kalbi bembeyaz su;
Toprağın can damarı,
Bölgenin nefesi.

Taşı anlatır,
Suskunluğu öğretir.

Kıyısında sıralı tahtlar,
Ayakları suda,
Sofralar serilir,
Ekmek bölünür,
Çaylar demlenir.

Yorgun bedenler suya girer,
Gölgesinde farklı renkler,
Birbirine karışmış diller
Hoşgörünün simgesi.

Turistlerin cazibesi,
Göçmen kuşların yuvası.

Beyazsu akar,
Kayalık dağlar bakar,
Sınır tanımaz.

Ovada yol buldukça çağlar akar,
Geçenden alır,
Kalana efsane bırakır.