Beyazıt’ta bindik tramvaya,
Kalbinin bana en yakın haliydi bu,
Bir şiir okundu gözlerine,
Beraber oluşumuzun sonuydu...
Bir rüzgâr esti sonra,
Seni uzak kervanlara götürdü,
Soldu sevdanın renkleri,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta