Beyaz Örtü Şiiri - İsmail Koca 2

Her tarafı kaplamış bir beyaz örtü,
Ne gelen var ne giden…
Sesler susmuş, rüzgâr bile esmiyor.
Zaman donmuş sanki bir köşede…

Ayak izleri yarım kalmış sokaklarda,
Soğuk işlemiş en derin duvarlara.
Bir ben varım gecenin ortasında,
Bir de suskunluğum omuz omuza.

Gökyüzü bembeyaz bir sayfa gibi,
Ne yazan var ne okuyan şimdi.
Kalbim düşer kar taneleri gibi,
Sessiz, yavaş ve gizli gizli.

Bir umut bekler pencere camında,
Belki bir iz düşer karanlığıma.
Ama beyazlık büyür her adımda,
Ve dünya gömülür kendi susuşuna.