Sabahları ne sevimsiz şu karton adamlar
Kendi ateşlerini kendilerine kusuyorlar;
Yırtıp atıyorlar bir çırpıda künyesini şehrin
Üstelik maskeye de ihtiyaçları yok
sisli bir havada yapıyorlar bunu!
Bir acaip serüven onlarınki, tuhaf bir boşluk
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta