Uykusuzlukla kıvranırken,
Anladım ki yine
Gecenin hüznü vardı üzerimde.
Kalktım seyretmek için geceyi,
Açtım ay ışığı altındaki penceremi.
Sonra birden
Bembeyaz bir güvercin kondu,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta