Satırların boşluğunu hicranla dolduruyorum,
Çilek bahçeleri arasında uzanmışım masivayı izliyorum.
Karanlığın ve yalnızlığın şefkati sarıyor bedenimi,
Tutkularım en ızdıraplı prangalarımı dağlıyor.
Ey çehremi aklımı ve benliğimi yakan yitik
Bulunmaz mısın ve ben gibi bir Veysel’e verilmez misin emanet?
I
Bekle beni küçüğüm
umudu karartmadan
sevinci yitirmeden bekle
döneceğim bir gün elbet
bekle beni
Devamını Oku
Bekle beni küçüğüm
umudu karartmadan
sevinci yitirmeden bekle
döneceğim bir gün elbet
bekle beni




Kutlarım çok güzel tesbit.
Gönlüne sağlık.
Selamlar...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta