Beyaz bir sessizlik Şiiri - Mahmut Tonbul

Gece yeliyle savrulan umut tohumaları
Toprakta kaybolur
Sır perdesinin arkasındaki kimsesizliğe gömülür
Bir hayalet gibi geçer zaman iz bırakmaz
Benekli kelebek konar karanlıklara
Bir yıldız kayar
Özlem dolu ezgilerin solgun tınısıyla
Gözyaşlarının serin sularında
Acıyı kucaklar bedenler
Yalnız çınarın arkasına gizlenir birbaşınalık
Beyaz bir sessizlik yürür ardımsıra
Masum bir çocuk teninin sıcaklığını yitirir
Sivri bir çığlık saplanır göğüs kafesine
Akşamın zifiri aralanır
Bir sızı yükselir arşa
Ve haber gelir senden
Ağzım dilim kurur
Sesimin yettiğince susarım
Annem gelir aklıma
Bilge sözlerim
Çayırların süsledigi çocukluğum
İçimi saran korku ve hüzün
Koparır ruhumu bedenimden
Yabancı yüzler yasımı tutar
Bilinmeyen gölgeler mezarımda...