Artık sahibi olamadığım geceleri tanıyorum,
Eflatun masa ayaklarım, geride bıraktığım renk paletim de, hiçler topluluğu.
Ateş böceklerini sayardım, bitirdiğimde pembe gökyüzüm ile tekrar tekrar tanıştırırdı beni.
Temmuz gecelerimi, biriktirdiğim sayfalardan hatırlardım.
Akşamdan kalma kadehler, ellerinin sahip olamadığı beyazı, tanıyorum!
Tek bir kadeh, dün geceden kalan, buz ile karışamamış.
Fütursuzca dağlanmış.
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta