Her sabah mis kokulu çam ağaçları arasında yürüyüşümü yapıyordum.Bir sabah çok tatlı,dik dik kulakları, beyaz tüyleri olan bir köpek peşime takılmıştı.
Sabahları kapımın önünde beklemeye,yürüyüş bittiğinde ise beni eve bırakmaya başlamıştı.
Aramızda güçlü bir dostluk bağı oluşmuştu.Adını beyaz koymuştum.
Bir sabah Beyaz her zamanki gibi kapının önünde beni bekliyordu.
Korkunç bir silah sesiyle irkilmiştim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Anılarla yaşarız bazan. Onlar hem coşkuludurlar hem de hüzünlü! Ama hep bizimledirler...
değerli kaleminizi kutluyorum:(((( acı ve hüzün doluydu
Nasıl kıyılır insana,canlıya?Nasıl yok edilir çarpan yürek; anlamak zor .Güzel bir paylaşımdı
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta