mor koltuk dalgalanıyordu
ve ben şiirlerimle alçalıyordum.
oturma odasının ortasına oturmuşum
acı, gözlerime nasıl da oturmuş
Yollar, Behçet Bey, yollar
rücûda sırtımdan bıçakladılar
Tanrı’ya
yalnız bir dudak payı bıraktılar
boşluğa
yerçekimini adadılar
muhsin emre haklıydı
şair olacağım diye
bileklerimden
boğazdan aşağı sara’yı abaya
boğuldum sabah sayımında
Adagio
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
bir vukuatlının son cinayetinde vuruldum aşkım
bir şiirin son şiirin olduğunu fark etmek gibiydi
ölümü gördüm
aşkımın avizelerde sallandığı meydanlarda
şimdi bir şehir daha tanıyor seni
saat kordonuma dolanan kadın
o kadın bir aşk
o kadın benim tanrım
incecik bi nota misali
parmak uçlarıma kadar işlemiş olan sen
kayıp gitmeden,
sözlerimde bi mana olmadan önce
keşke kırılsaydın bana,
keşke kırıldığın için solmuş olsaydı güllerim
yerine oturtulan tabureler
ㅤㅤㅤㅤbir bar masası başında
ne demişti teoman abiler
ㅤㅤㅤㅤ-denizci düğümü ucunda
aşkımın öldüğü yaştayım
şiir olmaya tek zıp uzaktayım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!