hüzünle yoğrulmuş bir yağmur
yüreğimden ta gözlerime çağlar da durur
hangi zaman, hangi vakit aksa
hangi mevsim gidip hangi mevsim geri dönse
şurada bir yerlerde bir ağaç gibi
kanunsuzca yeşerir ve sonsuzca solar
yapraklar kardan bir can gibi dökülür
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebrikler kaleminize sağlık
saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta