Üşüyorum…Çok üşüyorum,
Zemheri soğuğunun en dip noktasında,
İçinde zifiri karanlığın, sokağın ortasında,
Halden hale geçiyor, zamandan zamana düşüyorum.
Canım bedenimden çekiliyor sanıyorum,
Gökkubedeki yıldız, dağdaki kar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta