Hafiften bir ağrı girmış başıma döner dururum dünya misali.
Herşey o kadar boş ki hayat boş kavanozdan farksız.
Tüm yaşadıklarım görünmeyecek kadar şeffaf yaşanmamış hayata benzer
Izdırap içinde endişe doluyum.
Gözlerim kapanır sır perdesi gibi ardınsıra yok olur yaşanan gerçekler.
Karanlığa düşerim uçsuz bucaksız rengim solar yaprak misali.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta