Beşinci Mevsim Şiiri - Akif Turan

Bir ses ki; rüzgârın en durgun anında başlar,
Yüzündeki her çizgi, bir düzenin en saf hali.
Dağılır boşluğa, diner fırtınalar ve kışlar,
Bir nizam ki; yoktur içinde kuşku ihtimali.

​Gözlerin; geceyi kıskandıran bir derinlik izi,
Saçların; omuzlarından dökülen bir ipek seli.
Güzelliğin; bir şairin ulaşılamaz hayali,
Emsalsiz bir sanattır, parmak uçlarından belli.

​Teninde birikir şafağın o en beyaz kokusu,
Duruşun; bir tablonun en can alıcı yeri.
Bakışlar ki; durağan bir suyun en derin uykusu,
Söndürür güzelliğin, güneşe dair her feri.

​Hiçbir nota sığmaz o tınının zarif akışına,
Bir mısra gibi serpilirsin zamanın üzerine.
Dünya susar, hayran kalır o eşsiz bakışına,
Tüm güzellikler sığınır, senin o tek bir gülüşüne.

​Konuşsan; harfler dizilir, tüm düzen değişir,
Gökyüzü sende seyreder en gerçek rengini.
Sussan; sessizlik en asil anlamla pekişir,
Yeryüzü sende bulur, en doğru dengini.

"Bütün kelimeleri topladım, yine de bir senin yanına yakıştıramadım."