ve ben yine yaşıyorum sevgilim
gözlerinden güneş sistemi
sesinden doğa neşesi yaratmışsın
kurmuşsun evrensel döngüyü
içinde gülümsemeni yaşatmışsın
ve ben yine yaşıyorum sevgilim
ve ben yine bakıyorum sevgilim
ellerinden bir dünya dolusu mutluluk
güzelliğinden boyunca tablolar çıkarmışsın
sermişsin gözler önüne alemi
gökyüzüne masallar anlatmışsın
ve ben yine bakıyorum sevgilim
ve ben yine yanıyorum sevgilim
hatıralarla bir koca deniz
bir anın ile bir ömürlük bakış bırakmışsın
yıkmışsın üzerime hasreti
içimde kor bir alev yakmışsın
ve ben yine yanıyorum sevgilim
bizim mevsimimiz ne zaman sevgilim
sen kanatsız melek gibi inci gibi nadide düşlerimde
ben kayıp gezegenlerden sana gelebilirim
sen dört mevsimli çiçek
solan renksiz kuruyan yapraksız
ve ben düşünüyorum sevgilim
bizim mevsimimiz ne zaman
Kayıt Tarihi : 1.10.2018 01:53:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![Mustafa Tekerlek](https://www.antoloji.com/i/siir/2018/10/01/besinci-mevsim-120.jpg)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!