Önce batı,
Binaların duvarlarına sinmiş kalabalığın uğultusu
Dışlanmışlık ürkütüyor yönünü bulamayanları…
Sonra güney,
Zamana teslim olmuş bir beyinin boşluğu uzanıyor koynumuzda
Ve ardımızdan el sallıyor padişahın soytarısı…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta