Yansıyor hep, kulaklarımdan sesler
Yok bir şeyi işittiğim, duyduğum
Dökülüyor gözlerimden tüm renkler
Saçılıyor topraklara beş duyum
Etrâfımdaki her şey şekillerden ibâret
Renklerini yitirmiş hepsi birer hayâlet
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hayatı anlamdıran beş duyu.
Şiire konuk
Duyusuzluğa duyu katan.
Eğer ilham gelmediyse... Yani zorlama ile şiir yazılmaz... Belki şaire için çok şey ifade ediyor olabilir ama şiir, okuyan içinde birşeyler ifade etmeli değilmi?
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta