Bergüzar Şiiri - Sinan Bayram

Ben, senin kalbinde eskimeyen bir bergüzar olmak diledim,
Hani o her bakışta ruhu tazeleyen, toz kondurulamayan emanet.
Seni sevmek; ömrümün en kıymetli mücevherini avuçlarına bırakıp,
Kendi varlığımdan geçmek, sende bir iz, bir hatıra kalmaktı.

Zamanın o hoyrat eli değmesin diye sakladım bu sevdayı,
Sandıklarda bekleyen ipekler gibi, sadece senin için dokundu ruhum.
Ben artık bir isim değil, senin hafızanda bir koku, bir tınıyım;
Hangi sokağa çıksan, sana beni fısıldayan o gizli nakaratım.

Gözlerinden süzülen bir damla yaşta, bir gülüşün kıyısında,
Yıllar geçse de rengi solmayacak o kadim işlemeyim ben.
Seni sevmek; bir vedanın değil, ebedi bir kalışın nişanesi,
Göğüs kafesimde sakladığım bu can, sana verilmiş en son bergüzardır.

Beni bir dua gibi oku, bir tılsım gibi taşı yanında,
Çünkü ben, senden başka gidecek yeri olmayan bir sürgünüm.
Ve bir gün dünya sustuğunda, sadece şu sözüm kalsın sende:
"Ben, en çok senin sevginle güzelleşen o mahzun emanettim."

Sinan Bayram