Atletinin terleyen bedenine yapışıpıp kocasından dayak yerken, lise 3'te hayal ettiği güzelim hayali ile kahroluyordu Berfin.
Canın bedenden çıkması böyle bir şeydi diye düşünüyordu belkide kanındaki hücreler, sarılsın biri bu kıza sarılsın da ağlarken gülümseyen göz yaşlarına tutunsun Berfin.
Tam üniversiteye gidecekken görücü geldi Berfine, düşündü berfinim babam zor durumda yük olmayayım daha fazla...
Şimdi de ayıp olmasın babama çıkmasın adı
Susar dayanırım diye düşünür.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiire iç monologun bu kadar yakışacağını düşünemezdim tebrik ederim ??
Şiire iç monologun bu kadar yakışacağını düşünemezdim tebrik ederim ??
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta