Bereket ve vefa Şiiri - Ömer Tural

BEREKET VE VEFA
Kar yağdı, yağmurlar yağdı,
Toprak suya, cana kandı.
Umutsuzluk gitti elden,
Yerine hep umut kaldı.

Bereket kaldı, bolluk kaldı,
Gökten rahmet yere yağdı.
Yer gök bayram eder iken,
Toprak yasından sıyrıldı.

Lakin biz insanoğluna,
Nankörlükle azlık kaldı.
Kulun vefasız sitemi,
Arşa çıkan bir ah kaldı.

Elde imkân varken her an,
Nefis yolu boşa gider.
Karagöllü TURAL der ki;
İnsan özünü terk eder.

Yazan: Karagöllü TURAL