Zerrinden kopup gelmiş
Hidayetini candan sevmiş
Aşkını dağlara sermiş
Kanınca buna deymiş.
Sakınarak konuvermiş
Kaçma ruhuma kör kara aşkımdan.
Nazım var hayata bakmaz yüzüme.
Bir kuş düştü, düştü yaprak dalından.
Bense gerilip taktım hayata bir çelme.
Üstüme yıkıldı çelmemi yiyen dünya.
Belirsiz gecemiz sarhoş kadınlar gördük.
Çok gözyaşı dôktük ensemizde lanet.
Suçumuz mu, cinayet güneşi öldürdük.
O kadınlar der ki bu gözyaşı ihanet.
Sersemleten öyküler kafiyesinde.
Cinnetin eskimiş kanlı töresinde.
Kokuşmuş katiller mahkemesinde.
Bu akan kan gözyaşı cenazesinde.
Cesetlerin bu açlığa sefaletinde.
Uğramış düşüncenin, mazgal arkasına.
Sesleniyor ön tarafdakilere, görmüyor musunuz diye. Varılıyor mu farkına? Çalıyor mu trenin sireni?
Çıkıyor mu duman? Kusuyor halk tüm öfkesini.
İzleniyor olanlar mazgal arkasından, körelmiyor bıçak miras davasından. Yatıyor vücutlar teneşir taşına, ağlıyor insanlar. Bir parça variyet için.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!