Beraber Ağlayalım Beraber Gülelim

“Nihal…”

Mutsuzluğun soluğu da değsin yüreğimize,
Varım ben buna da, aşkın gölgesine de.
Biz ki, neşeyi de kederi de kucaklayan,
Göğün iki yüzüyüz; biri gece, biri tan.

Seninle keder bir şebnem olur iner ruhuma,
Her damlası yakar, her damlası uyandırır.
Bu dert, bizim derdimiz, başka âlemlerden gelir,
Hüznü de paylaşalım, bu da bir sır olsun.

Yoksa sevinç tek başına neye yarar,
Ayrılığın tuzu yoksa kavuşmanın şerbetinde?
Mutsuz olalım biz, gamı da kuşanıp,
Ateşler içinde yanıp, kül olsun bedenlerimiz.

Nihal! Mâtem gecemizde bir mehtap doğsun,
Ağlayalım berrak, ince, derin sular gibi.
Aşkımız hem zehir hem panzehir olsun,
Biri diğerini tamamlasın, ikiz yıldızlar gibi.

Seninle her halimiz bir şiirdir zaten,
Kederimiz de lirik, tutkumuz da epik.
Yokluğun varlığım, varlığın yokluğum,
Bu çelişkiyle varız, bu paradoksla biz.

Mutsuzluğa da varım, ne gam: ölüm bile gelsin,
Biz onu da aşkın kılıcıyla yaralarız.
Kanımızla yazarız son nefesimize kadar,
Senin adını: Nihal… Nihal… Nihal…

Zira aşk, sadece gül bahçesi değildir;
Dikenlerin de ardında saklıdur ilâhî bir tebessüm.
Beraber ağlamak da, beraber gülmek kadar kadim,
İkisi de iki yakanın sesi, iki cihânın nefesi.