Yokuşlara vurduk kendimizi,
İşten saymadık, ovayı, düzü,
Kavuşturunca ellerimizi,
Değiştirecektik geleceğimizi.
Bize çok gördüler,
Aramıza girdiler,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Umutsuzluk tohumları ekilen tüm ilişkilerin ve toplumların şiirsel tasvirini okudum...Tebrikler Kamer Bey!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta