Yokuşlara vurduk kendimizi,
İşten saymadık, ovayı, düzü,
Kavuşturunca ellerimizi,
Değiştirecektik geleceğimizi.
Bize çok gördüler,
Aramıza girdiler,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Umutsuzluk tohumları ekilen tüm ilişkilerin ve toplumların şiirsel tasvirini okudum...Tebrikler Kamer Bey!
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta