Beraat Defteri Şiiri - Kemal Bölükbaşı

El açıp uçurdum garip gönlümü
Her nefes adını andım bu gece
Tükettim yolunda koca ömrümü
Hasretin nârıyla yandım bu gece.

Dünya köhne handır gelenler geçer
Ecel şerbetini her fâni içer
Kimi kara çalı kimi gül açar
Berat katarına bindim bu gece.

Esip gürlüyordum gençtim güzeldim
Sanırsın ölümsüz ebed ezeldim
Kâh yeşil bir yaprak kâhi gazeldim
Çok yüksek uçtum'da indim bu gece.

Arınmak gerekir af iste Hâk'tan
Gördüğün her şeyi var etti yok'tan
Sen iste o verir azdan ve çoktan
Bildim azameti sindim bu gece.

Kemâli diyor ki; yoldan şaşmadan
Tuğyan ile yaşayıp haddi aşmadan
Riya meclisinde yanıp pişmeden
Döndürdüm yüzümü dindim bu gece.