Saat yine, gecemin sensizlik yarısı
Yalnızlığımın belirtileri çöküyor yüzüme
Sessizliğe bürünüyorum, önce suskunca
Sonra, asi bir rüzgar olup, esiyorum semada
Savuruyorum senden kalan ne varsa
Ve kendimi de bırakıyorum ellerinden
Son veriyorum, gözlerinde süren mahpusluğuma
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta