Gözlerim topraği, toprak zamanımı bekliyor,
Belki perişandir bensizliği yaşayan zaman,
Belki üşüyordur bensiz kaldırımlar,
Ve sefil ve yalnız,yarım kalan şiirlerim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yanlız kalmasın kimse...pozitif bir yaşam ben acıları böle soğutuyorum...bir gün gelecek te gelecek...saygılarımla devam et bıkma sakın kalemi yüreği kutluyorum ablandan saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta