Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
İçinde kendini bulamadığımız bir dünya bizim dünyamız değildir.
Güzel ve anlamlı bir çalışmaydı. Kutluyorum sayın Mehmet Çoban...
Mehmet Bey,
Yüreğine emeğine sağlık....değerli çalışmanızı ve sizi içtenlikle kutlarım....Başarınız daim, kaleminiz tükenmez olsun....
Selam saygı sizedir ....
Bizlere anlam katan doğa...çok doğru bir tespit,yüreğinize sağlık efendim.Saygılar sunuyorum.
Kainatın kalbi dünya dünyanın kalbi de
insan olduğu için her şey ona göre tanzim edilmiş
varlıkların merkezine insan oturmuş,
Yani, bir pire boyunun üç yüz katı sıçramaktaymış
ama insan bu kadar yüksekten düşse yere
çakılıp kalır. Dolaıyısıyle masnuatı beğenip
takdir edecek mahiyette yaratılmış, bu istidatı
yerinde kullabilirse maksat hasıl olmuş demektir.
O zaman cennet onları beklemektedir.
TEBRİKLERİMLE
Bireyi,dıştan içe ve içten dışa doğru irdeleyen bir çalışma...Kutluyor,saygılar sunuyorum...
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta