Zihnimin ayak sesleri duyuluyordu kulaklarımda ,gözyaşlarımla ıslanmış ensemi yalıyordu rüzgar..
Doğruluk ile gerçeklik arasında kaybolup duruyordum; yasak meyveyi yemeden önce cennet bahçelerindeki hisselerimi çekmem gerekiyordu Havva gibi.
Avuç kadar yere sığamaz olmuştum uçsuz bucaksız bir hayat söyleşisiydi işte sağır kulaklara fısıldıyordu ,
kendi benliğini kaybetmekten korkuyordu.
Halbuki kendi benliğini kaybetmekten korktuğu yolda sessizliği duyabiliyordum kör ve bencil düşüncelerinde yanıp tutuşuyordum.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta