Güneş bile doğmazken, karanlığa gömülü mezarlığımda
Tek bir ışığa muhtaç, akar mı kan damarlarımda?
Geçer mi zaman? evrenin sonsuzluğunda
Doğar mı gecelerime ay? boğar mı beni en derin sularında
Doğmakta güneş, tan vaktinde durmaksızın
Işığa değil, sevgiye muhtaçmış bu kurumuş damarlarım
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta