Benim Yuvam Sensin Şiiri - Aygül Zade

Kadınım,
Seni ilk gördüğüm anı hâlâ içimde taşıyorum.
Bir an vardır ya, insanın hayatı ikiye ayrılır:
Senden önce ve senden sonra.
İşte benimkisi tam da öyle oldu.
Kalabalığın içinde gözlerinle bana baktığında,
Kimse fark etmedi belki
Ama ben o an kendimden vazgeçtim.
Ben seni seçmedim,
Sen beni buldun.
Yorgunluğumun tam ortasında,
Kırgınlıklarımın arasından geçip geldin.
Beni benden alan gözlerinle
“Buradayım” dedin,
Ve ben ilk kez
Gitmek istemediğim bir yerde durdum.
Sen benim yuvam oldun kadınım.
Dört duvar değil,
Bir ses, bir nefes, bir bakış oldun.
Başımı yasladığım her an
Dünyanın gürültüsü sustu.
Meğer insanın evi
Bir kadının kalbiymiş.
Ben senden güç almadım,
Ben sende dinlendim.
Yanında güçlü olmam gerekmedi,
Zayıflıklarımı saklamadım.
Çünkü sen,
Bir erkeği adam yapan sabırdın,
Bir adamı insan yapan merhamettin.
Seni sevmek
Bir iddia değildi,
Bir yarış hiç olmadı.
Bu, ruhumun
Senin ruhuna verdiği sözdü.
Herkes geçici şeyleri severken
Ben kalıcı olmayı
Seninle öğrendim.
Bazen susuyorsun,
Ama ben her şeyi duyuyorum.
Gözlerinle konuşuyorsun bana,
Ve ben o dili ezbere biliyorum artık.
Çünkü aşk,
Aynı kelimeleri değil
Aynı sessizliği paylaşabilmektir.
Kadınım,
Ben seni hayallerime değil
Gerçeğime yazdım.
Yarınlara söz vermedim belki
Ama her bugünü
Seninle yaşamayı seçtim.
Çünkü sonsuzluk,
Bir ömür yan yana yürüyebilmekmiş.
Eğer bir gün sorarlarsa bana
“Bu adam neyi başardı?” diye,
Derim ki:
Bir kadını sevdim,
Onu incitmeden,
Kendimden eksiltmeden,
Yuva bilerek sevdim.
Ve bil ki…
Sen benim sığındığım liman değil,
Benim ait olduğum yersin.
Gidecek çok yerim olabilir
Ama döneceğim tek adres sensin.
Sen benim yuvam oldun kadınım.
Ve ben,
Bu yuvada kalmayı
Ömrümce istiyorum.
Seni çok seven adam..
AYGÜLZADE ✍🏻..