Ben bir zamanlar çocuktum, yalnız ve mutsuz,
Evden kaçmıştım ve hiç kimsenin bilmediği bir yere,
Bende bilmiyordum nereye kaçtığımı,
Çok küçüktüm, sadece acıları biliyordum,
Kimse beni sevmiyordu, annem ve babam da benden memnun değildiler,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ormanıma çekilirim acılarımla ben,
Gerektiğinde ağlarım,
Öyle ağlarımki gözyaşlarım dere olur,
Benim ormanımda,
..şiiriniz güzel .saygılarımı snuyorum...
Burada beni hiç kimse duymuyordu,
O kadar üzgündümki 10 kişilik ağlıyordum
Şimdi yıllar sonra, burası halen benim ormanım,
Kimsenin bilmediği benim ormanım,
Ormanıma çekilirim acılarımla ben,
Gerektiğinde ağlarım,
Öyle ağlarımki gözyaşlarım dere olur,
Benim ormanımda,
kutlarim misralarinizi
basarilarinizin devami dilegiyle
saygilarimla
Benden de tam puan. Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta