Benim Ölür Dediğim Şiiri - Mehmet İslami

Uzun yolun sonu mezaristanda
Seni ömür benim ölür dediğim
İki taş altında kabiristanda
Senin ömür benim ölür dediğim

Gardaşa nasihat etsende hiçtir
İçinde İslâma beslenen öçtür
İsmâile bedel kılınan koçtur
Senin ömür benim ölüm dediğim

Bir Âyet-i Kerîme söyledinmi
İlm ü Ledinden tefsir eyledinmi
Bühtanla boğarlar hakk’ı dedinmi
Senin ömür benim ölü dediğim

Hayırın içinde gizlenen şerdir
Şerrin içindeyse kenz olan sırdır
Mercanın içinde gizlemiş dürdür
Senin ömür benim ölür dediğim

Nimet hikmetiyle kayaladığı
Bu fânî dünyânın oyaladığı
Serveti sâmanla boyaladığı
Senin ömür benim ölür dediğim

Yevminden habersiz seyran ederken
Toprak anasına dönüp giderken
Üstünde ot biter hep benim derken
Senin ömür benim ölür dediğim

İSLÂMİ küs, mustakimden şaşkına
El uzatır yetim, dula, düşküne
Giren; kim mi dedin gaflet köşküne;
Senin ömür benim ölür dediğim