Benim Nurum Ayı Parlatırdı

Hayat değil insanlar yordu beni, suçu hep on da aradık oysa ama hayatın değil insanların soysuzluğu yordu beni. Bazen diyorum atla arabaya git bu şehirde, gidince gidilmiyormuş ki, aklın kalır ve aklındaki kalır. Ellerini bir boşluk, gözlerini yaşlar alır. Ben eski neşeli beni özledim, tek derdimin de mutluluk olduğu o sıcak aile ortamını özledim. Sobaya bıraklına kestane ve mandalina kabuklarının kokusunda mutlu olmayı özledim.
Biliyor musunuz, benim eskiden gözlerimin içi gülerdi, nurum ayı parlatırdı. Şimdilerde ne ayım parladı ne de nurum kaldı. Eski halimi, eski günleri özledim anne. Sen kızını hiç böyle çaresiz gördün mü?
Hayat değil beni ben yordum. Değmeyen insanlara verdiğim değerden yoruldum, hayatımı birilerinin eline verdiğim için yoruldum. Üç kuruşluk insana beş kuruş verdiğim için yoruldum. Ne hayat yordu beni ne de insanlar, beni içimdeki bu merhamet yordu. Beni ben yordum ben...