gözlerin ölü donuk bir denizi andırıyordu saçlarına ulaşmış dalganın sessiz esintisi ahenkle dans ediyordu
bir ömür bir yandan başlıyor bir yandan bitiyordu
methiyeler yazılan kadın gidiyordu
yerini başka kadınlara bırakıyordu
ve o ince çizgi üstünde insan denilen varlık dans ediyordu
kimi bazen cambaz oluyordu kimi ise yükseklikten korkuyordu
kelimeler üzerilerine inşa edilecek cümlelerin altında enkazı andırıyordu
Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.
Devamını Oku
Bu bizim yalanımız.
Sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
Şimdi neredesin? Ne yapıyorsun?
Güneş çoktan doğdu.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta