benim kadınm,
dudaklarını büzerek başlar ağlamaya
içim yanar ,
buğulu camlarından süzülen yaşlarına
gözleri parladığında munzurluk sezerim
beni gördüğündendir kesin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




içimdeki kadın benden başka
benden farklı
herkesin kadını kendi ruhunun içinde
benim çekik gözlüm kimbilir nerelerde
Şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta