Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ha birde unutmadan;
Dünyanın en iyi insanları
Benim arkadaşımdır.
Daha ne kaldı demeyin.
Şaşıracaksınız ama
Dünyanın merkezide benim.
O kadar da kendime güvenırim.
Çok hoş bir oyundur bu.
Birde siz deneyin!
Baştan sona su gibiydi ama final çok güzeldi.
En önemli şey insanın kendine güveni.
Enfes dizelere yürekten tebrikler efendim.
tebrikler kalemine saglık güllü hanım saygıalrımla yıldırım şimşek
Ha birde unutmadan;
Dünyanın en iyi insanları
Benim arkadaşımdır.
Daha ne kaldı demeyin.
Şaşıracaksınız ama
Dünyanın merkezide benim.
O kadar da kendime güvenırim.
Çok hoş bir oyundur bu.
Birde siz deneyin!
he he he
bende çok severim kendimi
anlatım süperdi kutlarım
tadında bir bencillik okudum...her şey benim der gibi...harikasınız!!!
Dediğiniz gibi ''çok hoş bir oyun'' dur bu, hayata bağlanabilme adına kendini kandırma sanatı da deniyor ara sıra :))
Güzeldi tebrikler,
Benim İçin
Evimin balkonunda,
Otururken bir gece vakti.
Ay en parlak ışıklarıyla
Okşayarak tenimi,
Bak senin için varım, dedi.
Güneşte her sabah
Benim için doğuyor.
Her sabah kuşlar
En güzel şarkılarını
Benim için söylüyor.
Çiçekler en parlak
Renkleriyle
En güzel kokularını
Benim için yolluyor.
Bilir misiniz arılar
Neden böyle çalışırlar?
Kelebekler hep benim için
Renk yarışındalar.
En romantik aşk şarkılarını
Bestekârlar,
En gerçekçi şiirlerini
Şairler,
Hep benim için yazarlar.
Kar benim için beyazdır,
Sonbahar benim için vardır.
En güzel çocukları dünyanın
Benim çocuklarımdır!
Yağmur bile hüzünlü günlerde
Gözyaşlarını benim yerime akıtır.
Ha birde unutmadan;
Dünyanın en iyi insanları
Benim arkadaşımdır.
Daha ne kaldı demeyin.
Şaşıracaksınız ama
Dünyanın merkezide benim.
O kadar da kendime güvenırim.
Çok hoş bir oyundur bu.
Birde siz deneyin!
Güllü Koç
Tebrikler Güllü kardeşim
ne güzel de ifade etmişsin,
güzel düşünceleri satırlara
sanki resmetmişsin
her şey senin için
yok,yok herkes için
güneşin sana verdiği fayda
bana mani değil ki
ben de diyorum
ay benim için
güneş benim için
yıldızlar benim için
hepside bana
hizmet ediyorlar
çiçekler benim için açar
benim için kokular saçar
davet var,çiçekten herkese
koku davete sebepse
şimşekler,yağmurlar
rahmetse
sağnak,sağnak rahmetler
başımıza inse
sel olup yıkasa
damlalar
bir,bir kirleri,
zulümleri,kanları
yeniden doğsa güneş
adalet,barış gelse
yeryüzüne yeniden
ağlayan bebekler
çile çeken analar
dinse artık sızılar
huzur gelse dünyaya
kalkmasa eller artık
bedduaya,.....
lütfen kabul buyurunuz
saygılar sunarım
Osman karahasanoğlu
güzel bir anlatim...akici ve duygulu....tebrikler
Tebrikler güllü gerçekten harika bu anlamlı bu nefis şiirinizi yürekten kutlar şükranlarımı sunarım o yazan elleriniz o güzel yüreginiz dert görmesin şair Turan çeliker
Ha birde unutmadan;
Dünyanın en iyi insanları
Benim arkadaşımdır.
Daha ne kaldı demeyin.
Şaşıracaksınız ama
Dünyanın merkezide benim.
O kadar da kendime güvenırim.
Çok hoş bir oyundur bu.
Birde siz deneyin!
süper kutlarım benim adım
yerli polyana saygılarımla
nejla özkan
En gerçekçi şiirlerini
Şairler,
Hep benim için yazarlar.
Kar benim için beyazdır,
Sonbahar benim için vardır.
En güzel çocukları dünyanın
Benim çocuklarımdır!
harikasınız.....helal olsun...saygılar
Bu şiir ile ilgili 26 tane yorum bulunmakta