Benim Hiç Annem olmadı Şiiri - Erdin Şal ...

Benim hiç annem olmadı...
Ben annemin kokusunu alamadım.
Boşta kalan ellerimle
Annemin boynuna sarılamadım.

Ben...
Ben “anne” demeyi,
Okumayı, yazmayı öğrenince,
Satırlarda söyledim ilk kez:
"Anne..."

Annem...
Konuşsam, duyar mısın sesimi?

Ah be...
Annem...
Ben ağlarken
Kimselere göz yaşlarımı göstermedim.
Yanıyor ciğerlerim,
Gözyaşlarımla söndüremedim.

Şu yalan dünyada
Öksüzüm...
Adımı sakladım,
Kimselere diyemedim.

Hasretin ağırlığı gözlerimde,
Geceleri kapanmayan gözlerime
"Uyu... uyu gözlerim..." diyemedim.

Şiirlerde okudum seni,
Şiirlerde dinledim.
Şiirleri yazan koca yüreklerin
Satırlarını öpüp,
Onlara sarıldım annem...

Ben...
Ben anne oldum.
Haberin var mı anne?

Ben sana “anne” diyemesem de...
Evladım bana “anne” diyor şimdi.

Söyle annem...
Cennette buluşur muyuz seninle?
Kokunu almadan geçen bu ömürde
Yarım kalmış bir çocuklukla,
Sarılır mıyım sana orada,
Gecikmiş bir “anne” diyerek?