Tek katlı,
Beyaz boyalıydı evimiz.
Önünde uzanıverirdi, hiç bitmeyecekmiş gibi,
Masmavi sonsuz ufuklara doğru
Yemyeşil kayısı bahçesi.
Burası çocukluğumun geçtiği,
Çocukluğumu doyasıya yaşadığım ev.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta