Gönlündeki ocakta pişmiyor aşım
Bedenin üstünde durmuyor başım
Gece yatınca yastığıma doldu taşım
Sensiz uykuyu yitirdi benim başım
Gözümün üstünde kalmadı kaşım
Kurudu ağlamaktan tükendi yaşım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta