Ormanda odunu, ocakta sacı
Üç çocuğu erkek, beşi de bacı
Gurbetin kahrı, zehirden acı
Bu hayali nasıl kurdun, sen baba
Evlatların okuyup, tümü dağıldı
Çevrede her birinin adı anıldı
Buna da, alnın yazısı denildi
Geleceği nasıl gördün, sen baba
Lafını sözünü, bilen biriydin
Ömrünce çalıştın, yoruldum demedin
Önderdin dürüsttün, haram yemedin
Babaların babasıydın, sen baba
Değeri ölçülmez yaptıklarının
Biçtin ürününü, ektiklerinin
Gördün mutluluğunu sevdiklerinin
Tüm çevrene örneğiydin, sen baba
Gözlerin gülerdi, seksen yaşında
Methiyen yazılı mezar taşında
Torunların çalışıyor, masa başında
Asırlara damganı vurdun, sen baba
OSMAN KEZİBAN
27.10.1996 MERSİN
Bu şiiri babası; babaların babası ALİ KEZİBAN’A İthafen yazmıştır.
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta