Benim Babam Şiiri - Yavuz Değirmenci

Benim babam mert oğlu mert adamdı Şeref’ti adı, şerefi de tamdı
Yiğitti,mangal gibiydi yüreği
Çelik gibi bükülmezdi bileği

Coşkun suda tuttunduğum daldı O
Şefkatine uzandığım, eldi O
Konuştukça ballar akan dildi O
Sırtımı hep yasladığım dağdı O,
Ruhumu hep beslediğim bağdı O

O; gönlünden gönüllere seslenen,
Hakikatler için hakka yaslanan
Yudum-yudum istiklalle beslenen
Şeyh Şamil torunu, kafkas dağlıydı
DEĞİRMENCİ’lerin çerkes oğluydu