Benim Anam Şiiri - Mustafa Yılmaz Boz

Benim anam çiçekti, gölgeydi, yapraktı,
Ağaca da benzerdi, dala da benzerdi.
Osmanlı kadınıydı, tam eski topraktı,
Ataşe de benzerdi, küle de benzerdi.

Benim anam ilaçtı, devaydı, dermandı,
Temmuzun sıcağıydı, rüzgardı, harmandı,
Aramamdı, bulmamdı, Allaha varmamdı,
Sırata da benzerdi, yola da benzerdi.

Benim anam zikirdi, sesini duymaktı,
Bereketli aşımdı, obaydı, oymaktı,
Benim anam tatlıydı, şekerdi, kaymaktı ,
Reçele de benzerdi, bala da benzerdi.

Tutardı, düzeltirdi, toplardı, derlerdi,
Adı Emineydi, çok güzel gülerdi,
Kimi zaman kızardı, yağardı gürlerdi,
Yağmura da benzerdi, sele de benzerdi.

Benim anam türküydü, duaydı, niyazdı,
Mukadderat erkenmiş, bakalım ne yazdı,
Yüreği yumuşaktı, nurdan da beyazdı,
Siyaha da benzerdi, ala da benzerdi.

Bir aşk kahramanıydı, Keremdi, Aslıydı
Ufak tefekti amma, kemikli, kaslıydı,
Yüreği yokaydı, yüreği yaslıydı,
Mızraba da benzerdi, tele de benzerdi.

Bahçemdeki Sakaydı, göllerde ki Kuğum,
Yeşil başlı Ördeğim, sazlıklarda Tuğum,
Karanfildi koklayıp, dikendi tuttuğum,
Çiğdeme de benzerdi, güle de benzerdi.

Kahıroğlan oğluydu, derdim şu demezdi,
Açlıktan ölse bile, haram aş yemezdi,
Her kez ona benzerdi, o hiç benzemezdi,
Meleğe de benzerdi, kulada benzerdi.