Benim Adım Gazze Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Ben — taş değilim,
Ben — harabe değilim,
Ben, göğsünde yedi asır ezan taşıyan bir kalbim.
Ben, Peygamberin gözyaşından yapılmış bir şehir…
Ve şimdi o gözyaşları
Kurşunla delinmiş bebek bedenlerinden damlıyor toprağa.

Yandım, ey ümmet, yandım!
Ateş düştü mü?
Düştü.
Ama kalbine değil, çünkü kalbin yok artık!
Küllerimle örtüyorum çocukları gece,
Anneler, göğüslerinde taş saklıyor ki
Süt yerine umut emzirsin bebelerine.

Kalk Selahaddin!
Kalk da bak Kudüs’ün yetim yüzüne,
Bir duvar taşı gibi
Titrer olmuş mihraplarım.
Minarelerim başsız,
Ve sabah ezanı,
Yalnızca meleklerin ağlayışında yankı buluyor.

Benim adım Gazze,
Toprak değil artık burası,
İlik ilik ölüm sızıyor her taşından,
Ve her ezan
Kanla okunuyor sabahlara.

Bir yetim düşüyor her akşam toprağa,
Bir dul titriyor gecenin koynunda,
Bir baba, çaresiz
Bakakalıyor yıkılmış evin duvarına.

Ey Selahaddin,
Nerededir adaletin?
Hani, "güvendeyiz" diyen sesin?
Şimdi Filistin çırılçıplak,
Dünya sağır,
Ve Müslüman,
En çok kendine yabancı.

Benim adım Gazze,
Ben öyle bir şehir oldum ki artık,
Geceleri Cebrail iner semama,
Ama secde edecek yer bulamaz
Çünkü her avuç toprakta
Bir çocuğun kanı var,
Bir annenin duası,
Bir babanın çaresiz ölümü.

Ey ümmet!
Ben senin vicdanınla konuştum,
Sen susunca ben konuşmak zorunda kaldım.
Sen gözünü çevirince,
Ben gözyaşı oldum,
Kaya oldum,
Direniş oldum,
Taş oldum — Davud’un taşı gibi:
Mazlumun adaleti, susturulmuşun sesi oldum.

Benim adım Gazze,
Ben, kıyamete yürüyen şehrim.
Her şehidim göğe bir yıldız bırakır,
Ve yıldızlar her gece
Bir anneye ninni söyler.
Ama uyanmaz artık bebekler,
Çünkü düşleri bile kurşunlanmıştır.